Πωλίνα

Γιατί ρε Πωλίνα;

Έτσι φεύγεις, έτσι απλά;
Μ΄ένα χαμόγελο χαραγμένο στο πρόσωπό σου, ανεβαίνεις στο συννεφάκι σου
και φεύγεις και αφήνεις όλους εμάς στη βουβαμάρα μας;
Εμάς που αγαπήσαμε την ευγένεια, την καλωσύνη, τη χαλαρή σου διάθεση,
την ανιδιοτέλεια, την, την, την...
Τόσα πολλά την για έναν άνθρωπο; Πού βρήκες τόσα την, ρε Πωλίνα;
Αυτός ο έρμος ο πλανήτης τα χρειάζεται επειγόντως Πωλίνα!
Κι όμως εσύ έφυγες, και πήρες το μυστικό μαζί σου.
Άραγε πού υπάρχουν αυτά τα την;

Ελπίζω να μας βλέπεις και να μας νοιάζεσαι από εκεί πάνω Πωλινάκι μου!
Έχουμε ανάγκη εδώ κάτω από φύλακες αγγέλους,
κι εσύ είσαι σίγουρα ένας απ΄αυτούς...

Thelonious Monk, αυτός ο τεράστιος!

http://www.youtube.com/watch?v=SmhP1RgbrrY&feature=related

Πατρίδα

Η φωτογραφία είναι από το http://www.trekearth.com/

Η μεγαλύτερη από τις λατρείες μου, αν εξαιρέσεις τα παιδιά μου, είναι η πατρίδα μου, τα Γιάννινα.
Δεν μπορείς να με πείσεις ότι υπάρχει πόλη ομορφότερη, καλύτεροι άνθρωποι από τους γιαννιώτες ή μεγαλύτερη ομάδα από τον ΠΑΣ Γιάννινα. Είμαι ανένδοτος και δεν σηκώνω κουβέντα.
Ήμαστε και είμαστε παντού οι πρώτοι, έστω κι αν αυτό δεν αποδεικνύεται μερικές φορές με αριθμούς.
Δεν είναι σωβινισμός, είναι κάτι το ιερό, δεν περιγράφεται με λόγια.
Είναι μία υπέρτατη συνειδησιακή αντίληψη και την απολαμβάνω μέχρι δακρύων πολλές φορές.
Αυτό βέβαια δεν είναι κάτι που διακρίνει μόνον εμένα. Είναι πάρα πολλοί και μάλιστα νέοι άνθρωποι που έχουν την ίδια τρέλλα μ΄εμένα.
Ο ήχος του κλαρίνου με κάνει και ριγώ και κλαίω.
Τί κλαρίνο και τι jazz! Έχουν τόσες μεγάλες ομοιότητες τελικά...
Δεν μπόρεσα ποτέ να συμβιβαστώ με την ιδέα ότι είμαι 450 χιλιόμετρα μακριά τους και γιαυτό πάντα ψάχνω την αφορμή για ένα ταξιδάκι για ένα καφεδάκι στις όχθες της πιο όμορφης και πολυτραγουδισμένης λίμνης του κόσμου.

Πατρίδα μου γλυκειά...

Ήταν κάποτε μια ωραία γειτονιά...

Η Κυψέλη του προχθές και ίσως του χθες, μου δημιουργεί αφόρητο πόνο με την ανάμνησή της. Τα ωραία νεοκλασσικά σπίτια με τις αυλές που μυρίζαν του κόσμου τις λουλουδομυρωδιές, το πάρκο, οι παλιοί αθηναίοι,
η Φώκα Νέγκρα με την Κουίντα... Τι να πρωτοθυμηθείς;

Καταρεύσαν υπό το βάρος της αθρόας έλευσης επαρχιωτών που ήρθαν να βγάλουν το ψωμάκι τους και μαζί τους ήρθαν όλα τα καλά και τα κακά τους.
Με τη μαζική κάθετη οικοδόμηση των ελεύθερων και μη χώρων της.
Με την απώλεια της ανθρωπιστικής και γενναιόδωρης διάθεσης των Κυψελιωτών, με το πέρασμα του χρόνου και
αποτελειώθηκε με τον ερχομό των δύστυχων αλλοδαπών -με την πτώση των ολοκληρωτικών καθεστώτων στις χώρες τους-, που πιστεύοντας σε μία καλύτερη ζωή ήρθαν και εγκαταστάθηκαν στις περιοχές του κέντρου της Αθήνας και ειδικά στην Κυψέλη, ισοπεδώνοντας έτσι τις ήδη κουρασμένες αντοχές της μεγάλης αυτής γειτονιάς.

Αχ ρε Κυψέλη, πού χάθηκες ρε κούκλα μου...