Πωλίνα

Γιατί ρε Πωλίνα;

Έτσι φεύγεις, έτσι απλά;
Μ΄ένα χαμόγελο χαραγμένο στο πρόσωπό σου, ανεβαίνεις στο συννεφάκι σου
και φεύγεις και αφήνεις όλους εμάς στη βουβαμάρα μας;
Εμάς που αγαπήσαμε την ευγένεια, την καλωσύνη, τη χαλαρή σου διάθεση,
την ανιδιοτέλεια, την, την, την...
Τόσα πολλά την για έναν άνθρωπο; Πού βρήκες τόσα την, ρε Πωλίνα;
Αυτός ο έρμος ο πλανήτης τα χρειάζεται επειγόντως Πωλίνα!
Κι όμως εσύ έφυγες, και πήρες το μυστικό μαζί σου.
Άραγε πού υπάρχουν αυτά τα την;

Ελπίζω να μας βλέπεις και να μας νοιάζεσαι από εκεί πάνω Πωλινάκι μου!
Έχουμε ανάγκη εδώ κάτω από φύλακες αγγέλους,
κι εσύ είσαι σίγουρα ένας απ΄αυτούς...