Ήταν κάποτε μια ωραία γειτονιά...

Η Κυψέλη του προχθές και ίσως του χθες, μου δημιουργεί αφόρητο πόνο με την ανάμνησή της. Τα ωραία νεοκλασσικά σπίτια με τις αυλές που μυρίζαν του κόσμου τις λουλουδομυρωδιές, το πάρκο, οι παλιοί αθηναίοι,
η Φώκα Νέγκρα με την Κουίντα... Τι να πρωτοθυμηθείς;

Καταρεύσαν υπό το βάρος της αθρόας έλευσης επαρχιωτών που ήρθαν να βγάλουν το ψωμάκι τους και μαζί τους ήρθαν όλα τα καλά και τα κακά τους.
Με τη μαζική κάθετη οικοδόμηση των ελεύθερων και μη χώρων της.
Με την απώλεια της ανθρωπιστικής και γενναιόδωρης διάθεσης των Κυψελιωτών, με το πέρασμα του χρόνου και
αποτελειώθηκε με τον ερχομό των δύστυχων αλλοδαπών -με την πτώση των ολοκληρωτικών καθεστώτων στις χώρες τους-, που πιστεύοντας σε μία καλύτερη ζωή ήρθαν και εγκαταστάθηκαν στις περιοχές του κέντρου της Αθήνας και ειδικά στην Κυψέλη, ισοπεδώνοντας έτσι τις ήδη κουρασμένες αντοχές της μεγάλης αυτής γειτονιάς.

Αχ ρε Κυψέλη, πού χάθηκες ρε κούκλα μου...